Αρχείο

Πίσω στα μέσα των 00’s, ένας έως τότε άγνωστος στο ευρύ κοινό όρος, ο εθνογραφικός κινηματογράφος, κέρδιζε διαρκώς έδαφος τόσο στο ακαδημαϊκό όσο και στο φεστιβαλικό πλαίσιο της Ευρώπης, όχι όμως και της Ελλάδας. Η πρεμιέρα του υβριδικού αυτού είδους -που ακροβατεί ανάμεσα στην ταυτότητα του ντοκιμαντέρ και της ανθρωπολογίας- επί αθηναϊκού εδάφους, έγινε το 2008. Τότε, μια μικρή ομάδα ανθρωπολόγων, σε συνεργασία με το Φεστιβάλ Πλατφόρμα Βίντεο, οργάνωσε για πρώτη φορά ένα ειδικό αφιέρωμα σε Φοιτητικές Εθνογραφικές Ταινίες, με σκοπό ν’ ανοίξει έναν διάλογο για την θέση και τις δυνατότητες του ιδιαίτερου αυτού είδους, αλλά και του κλάδου που πλέον ονομάζουμε Οπτική Ανθρωπολογία.

Λίγα χρόνια μετά, η ίδια αυτή ομάδα θα αποτελούσε τον πυρήνα του Ethnofest που συστήθηκε στο κοινό το 2010. Οι συνθήκες ήταν ώριμες: το ενδιαφέρον του κοινού είχε ξεκάθαρα αναδειχθεί μέσα από τα δύο χρόνια συνεργασίας με την Πλατφόρμα Βίντεο, ενώ πλήθος ταινιών που αυτοχαρακτηρίζονταν εθνογραφικές, σχετικά μεταπτυχιακά προγράμματα και τίτλοι διδακτορικών εργασιών έκαναν αισθητή την εμφάνισή τους σε ολόκληρο τον κόσμο.

Ως αυτόνομη πλέον διοργάνωση, το Ethnofest στην πρώτη του έκδοση θέλησε να αναδείξει τον εθνογραφικό κινηματογράφο μέσα από το παρόν και το παρελθόν του. Πέρα λοιπόν από σύγχρονές του παραγωγές το πρόγραμμα περιλάμβανε ένα αφιέρωμα στο Βρετανικό κίνημα του Ντοκιμαντέρ της δεκαετίας του ’30. Σε μια ιδιαίτερα τιμητική συνεργασία με το British Film Institute, παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά στην Ελλάδα 10 αντιπροσωπευτικές ταινίες του ρεύματος που επηρέασε όσο λίγα τον εθνογραφικό κινηματογράφο, ανάμεσα στις οποίες οι αξεπέραστες Night Mail (1936, Ηνωμένο Βασίλειο) και Song of Ceylon (1934, Ηνωμένο Βασίλειο).

Μέσα από τις ενδιαφέρουσες επιλογές του προγράμματός του, το πρώτο Φεστιβάλ Εθνογραφικού Κινηματογράφου Ethnofest της Αθήνας κατάφερε να ανοίξει έναν γόνιμο διάλογο για την σχέση ανθρωπολογίας – εικόνας και μέσω αυτού να θέσει γερές βάσεις για τη συνέχισή του.