Ταινίες

Το Φεστιβάλ Εθνογραφικού Κινηματογράφου της Αθήνας – Ethnofest για ένατη χρονιά επιστρέφει στην καρδιά της πόλης, προβάλλοντας μία επιλογή από τις καλύτερες παραγωγές εθνογραφικών ταινιών των τελευταίων χρόνων, διοργανώνοντας ενδιαφέροντα αφιερώματα, συζητήσεις, πάνελ και masterclass, και αναδεικνύοντας το συναρπαστικό παρόν και το δυναμικό μέλλον της οπτικής ανθρωπολογίας και του εθνογραφικού ντοκιμαντέρ.

Από τις 21 μέχρι τις 25 Νοεμβρίου, το Ethnofest θα βρίσκεται στον κινηματογράφο ΑΣΤΟΡ, αλλά και σε κάποιους νέους χώρους στη στοά Κοραή και στην Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων. Μέσα σε πέντε ημέρες, το Ethnofest θα φιλοξενήσει περισσότερες από 50 ταινίες που θα ταξιδέψουν το κοινό στη Βραζιλία, την Ινδία, τις Η.Π.Α., την Αυστραλία, τη Νότια Αφρική, σε πολλά ακόμα μέρη του κόσμου και φυσικά την Ελλάδα. Μάλιστα, το κοινό θα έχει τη χαρά να γνωρίσει από κοντά πολλούς/ες από τους/τις δημιουργούς, οι οποίοι/ες θα παρουσιάσουν τις ταινίες τους και θα μοιραστούν τις εμπειρίες τους.

Στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα του Ethnofest, ο Dr Rupert Cox, διευθυντής του προγράμματος μεταπτυχιακών σπουδών στην Οπτική Ανθρωπολογία του Granada Centre for Visual Anthropology, θα μιλήσει για τον ρόλο του ήχου στον εθνογραφικό κινηματογράφο με αφορμή την προβολή της νέας του ταινίας «Ζαουάουα, ο ήχος του ζαχαροκάλαμου στον άνεμο / Zawawa, the sound of sugar cane in the wind». Επιπλέον, η Dr Alexandra D’Onofrio θα μιλήσει για τις σύνθετες τεχνικές αφήγησης και συνεργατικής παρουσίασης ιστοριών με παραδείγματα από την ταινία της «Ήταν Αύριο / It Was Tomorrow», η οποία θα προβληθεί στο 9o Ethnofest.

Η ενότητα Summer School, όπως κάθε χρόνο, θα προβάλει μια επιλογή από ταινίες φοιτητών από διάφορες χώρες του κόσμου που προέκυψαν από την συμμετοχή τους στο Θερινό Σχολείο Οπτικής Εθνογραφίας, που συνδιοργανώνουν το Ethnofest με το Ολλανδικό Ινστιτούτο Αθηνών. Οι ταινίες παρουσιάζουν γνωστές και άγνωστες πτυχές του αστικού τοπίου, ιδωμένες μέσα από τον ανθρωπολογικό φακό.

Kομβική θέση στο πρόγραμμα της ένατης διοργάνωσης κατέχει η ενότητα «Εθνογραφικές Οπτικές στην Υγεία», η οποία αποτελείται από μια επιλογή ταινιών με σκοπό την ανάδειξη πολιτιστικά ιδιαίτερων και μεθοδολογικά διαφοροποιημένων τρόπων θεώρησης της σωματικής και ψυχικής υγείας, σε ποικίλα πολιτισμικά και θεσμικά πλαίσια. Το αφιέρωμα «Εθνογραφικές Οπτικές στην Υγεία» υλοποιείται στο πλαίσιο του Επιχειρησιακού Προγράμματος «Μεταρρύθμιση Δημόσιου Τομέα» και συγχρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση (Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο) και από εθνικούς πόρους. Η προβολή των ταινιών του αφιερώματος είναι δωρεάν για το κοινό, οι μη ελληνόφωνες ταινίες είναι υποτιτλισμένες στα ελληνικά και εξασφαλίζεται η πρόσβαση σε ΑμεΑ. Οι ταινίες «Γιατί γελάει ο κύριος W.?», «TB in Town 2» και «Σχετικά με τη Βαρύτητα» είναι σε α΄προβολή για το ελληνικό κοινό.

Η ειδική θεματική ενότητα του 9ου Ethnofest είχε τον τίτλο «Κρίσιμες Συναντήσεις: η Ευρωπαϊκή Προσφυγική Κρίση» με επιμελήτριες τις ανθρωπολόγους Κατερίνα Ροζάκου (Πανεπιστήμιο του Άμστερνταμ) και Ιφιγένεια Αναστασιάδη (Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών). Η ενότητα στοχεύει στο να προβληματοποιήσει την «κρίση» και να την προσεγγίσει ως σημείο συνάντησης και διαλόγου, αλλά και ως συνθήκη βίας και διαχωρισμού, και αποτελείται από μία σειρά προβολών και συζητήσεων.

Η ένατη διοργάνωση του Ethnofest περιλαμβάνει και δύο ειδικές προβολές. Πρόκειται για την επετειακή προβολή της εξαιρετικής ταινίας «Cannibal Tours» του σπουδαίου κινηματογραφιστή Dennis O’Rourke, τριάντα χρόνια μετά την πρώτη προβολή της στην Ελλάδα, αλλά και την προβολή του εμβληματικού ντοκιμαντέρ του Σταύρου Ψυλλάκη «Ο Άνθρωπος που Ενόχλησε το Σύμπαν», γυρισμένο στο Ψυχιατρείο των Χανίων 20 χρόνια πριν. Η συγκεκριμένη ταινία θα προβληθεί στο πλαίσιο της ενότητας «Εθνογραφικές Oπτικές στην Υγεία».

Τέλος, στο πλαίσιο της φετινής διοργάνωσης εγκαινιάζεται μία νέα ενότητα, οι «Κινηματογραφικοί Πειραματισμοί στην Εθνογραφία». Όταν οι δημιουργοί πειραματίζονται με τα όρια της κινηματογραφικής φόρμας και τις τεχνικές αφήγησης, τα αποτελέσματα διευρύνουν τα όρια του κινηματογραφικού είδους και των κοινωνικών επιστημών, παρασύροντάς μας σε νέες εμπειρίες θέασης. Ο Mattijs van de Port επιστρέφει φέτος στο Φεστιβάλ με την παγκόσμια πρεμιέρα του «Κόμποι και Τρύπες. Μια ταινία δοκίμιο στη ζωή των διχτυών / Knots and Holes. An essay film on the life of nets» και μας ταξιδεύει στην Μπαΐα της Βραζιλίας, όπου διερευνά τις πολλαπλές σημασίες και χρήσεις των διχτυών αναλογιζόμενος τον ρόλο που παίζουν οι αρχές του φιλτραρίσματος και της δημιουργίας μοτίβων στη δική του ζωή. Στο «Ζαουάουα, ο ήχος του ζαχαροκάλαμου στον άνεμο / Zawawa, the sound of sugar cane in the wind» (του Rupert Cox) αποτέλεσμα της πολύχρονης συνεργασίας ενός καλλιτέχνη τοπιογράφου, ενός επιστήμονα της ακουστικής και ενός ανθρωπολόγου, οι λέξεις αναμειγνύονται με εικόνες και ήχους φυσικών στοιχείων, στρατιωτικών μηχανών και τελετουργικών πρακτικών, μεταφέροντας τις εμπειρίες των κατοίκων της Οκινάουα στην Ιαπωνία.

Καλό φεστβάλ!

9o Φεστιβάλ Εθνογραφικού Κινηματογράφου της Αθήνας

21 έως 25 Νοεμβρίου

Κινηματογράφος Άστορ, Σταδίου 28 (είσοδος εντός στοάς Κοραή, ΜΕΤΡΟ σταθμός Πανεπιστήμιο)

Τιμές εισιτηρίων: 2 ευρώ ανά προβολή | 5 ευρώ ημερήσιο εισιτήριο | 10 ευρώ περιορισμένος αριθμός καρτών διαρκείας για 10 προβολές σε όλες τις ημέρες του φεστιβάλ.

Είσοδος ελεύθερη για ΑμεΑ, άνεργους και φοιτητές στις προβολές και για όλους στις παράλληλες εκδηλώσεις.

 

Επιλεγμένες ταινίες προβάλλονται με ελληνικούς υπότιτλους.

Επιλογή ταινιών που δημιουργήθηκαν από φοιτητές/ριες του θερινού σχολείου οπτικής εθνογραφίας (Summer School) που συνδιοργανώνεται από το Ethnofest και το Oλλανδικό Ινστιτούτο Αθηνών (ΝΙΑ).

Πρόγραμμα

Κατεβάστε το πρόγραμμα του 9ου Φεστιβάλ Εθνογραφικού Κινηματογράφου της Αθήνας – Ethnofest σε PDF:

9_ETHNOFEST_Program_GR_WEB

21/11Τετάρτη
17:00
Πανόραμα
Σκηνοθεσία: Anna Grimshaw. 85' (Η.Π.Α.)

Τι κάνουν οι ψαράδες τον χειμώνα; Ο George Sprague ζει και εργάζεται στη μαρίνα του Buck’s Harbor, στο Maine. Είναι ευρέως γνωστός για το «κελάρι» του (το οποίο αποκαλεί με αγάπη «κελάρι της γκρίνιας»), όπου οι άνθρωποι μαζεύονται για να συζητήσουν, να φτιάξουν παγίδες για αστακούς, να μοιραστούν ιστορίες και να περάσουν τους ατέλειωτους μήνες μέχρι να έρθει η άνοιξη. Είναι ένα αυθόρμητο θέατρο, με ένα ζωντανό καστ χαρακτήρων που ευχαριστιούνται να παίζουν τους εαυτούς τους. Οι δεξιότητες και η ευφυΐα τους στην αυτο-δραματοποίηση δημιουργούν απρόσμενες σκηνές και συναντήσεις, που κάποιες φορές περιλαμβάνουν και την ίδια την κινηματογραφίστρια.

18:45
Εθνογραφικές Οπτικές στην Υγεία
Σκηνοθεσία: Jana Papenbroock. 75' (Γερμανία)

Ο κύριος W. είναι ένας άνθρωπος που λατρεύει να γελά. Μαζί με τους φίλους του, τους κυρίους K. και G., είναι μέλη ενός κοινού πρότζεκτ καλλιτεχνών με διάφορες μορφές αναπηρίας. Αντί να ερμηνεύουν την τέχνη ως μια φαντασιακή απόδραση από την κανονιστική κοινωνία, όπως οι περισσότεροι νευροτυπικοί καλλιτέχνες, βλέπουν την τέχνη ως όχημα για να χτίσουν μια κοινότητα. H καλλιτεχνική συνεργασία αντί του ανταγωνισμού είναι κάτι που θεωρητικά μοιάζει με μια ουτοπική κοινωνία, ωστόσο στην πράξη έχει αποτέλεσμα. Αυτό το συνεργατικό πορτρέτο γράφτηκε, σκηνοθετήθηκε και γυρίστηκε συλλογικά με τις κάμερες των τριών πρωταγωνιστών.

20:30
Πανόραμα
Σκηνοθεσία: Rodion Ismailov. 82' (Ρωσία)

Η ταινία αφηγείται τις ζωές των επιβατών ενός τρένου που πραγματοποιεί τη μακρύτερη διαδρομή στον κόσμο. Ο σκηνοθέτης αφηγείται τις ιστορίες και τις τύχες καθημερινών Ρώσων που συναντιούνται τυχαία στη σιδηροδρομική γραμμή Μόσχα-Βλαδιβοστόκ. Το ατελείωτο ταξίδι λειτουργεί ως μεταφορά για μια χώρα που βρίσκεται σε αέναη κίνηση, ενώ οι ιστορίες των επιβατών φιλοτεχνούν ένα πορτρέτο της σύγχρονης Ρωσικής κοινωνίας.

22/11Πέμπτη
14:30
Άυλη Πολιτιστική Κληρονομιά
Σκηνοθεσία: Σίλας Μιχάλακας. 12' (Ελλάδα)

Τον Δεκαπενταύγουστο οι απανταχού Βλατσιώτες ανταμώνουν στον τόπο καταγωγής τους και πιάνουν τον Τρανό Χορό στα λιβάδια. Μια συνάντηση με τη μνήμη της κοινότητας που ανανεώνει στο παρόν τους δεσμούς των μελών της και σηματοδοτεί έναν δικό τους ετήσιο κύκλο.

14:30
Άυλη Πολιτιστική Κληρονομιά
Σκηνοθεσία: Σίλας Μιχάλακας. 11' (Ελλάδα, Κύπρος)

Βίντεο που υποβλήθηκε από την Ελλάδα και την Κύπρο στην UNESCO για τη στήριξη της εγγραφής της Βυζαντινής Ψαλτικής στον Αντιπροσωπευτικό Κατάλογο της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ανθρωπότητας (UNESCO, 2003).

14:30
Άυλη Πολιτιστική Κληρονομιά
Σκηνοθεσία: Özlem Sariyildiz, Yunus Emre Aydin. 70' (Τουρκία)

Η ταινία Νότες της Κωνσταντινούπολης είναι ένας κινηματογραφικός αυτοσχεδιασμός με πέντε μουσικούς από το εξωτερικό, που ερωτεύονται τη μουσική Μακάμ (κλασική οθωμανική μουσική) και αποφασίζουν να ζήσουν στην Τουρκία, πιστεύοντας ότι η μουσική μαθαίνεται καλύτερα στη γη όπου γεννήθηκε. Ο καθένας τους κουβαλάει διαφορετικές ιστορίες, αλλά η επιθυμία να βρουν τα δικά τους μονοπάτια πέρα από τις υποχρεώσεις της «σύγχρονης ζωής» είναι το σημείο που ενώνει τους δρόμους τους. Κατασκευάζοντας τρία επίπεδα ─μουσική, Κωνσταντινούπολη, και συνδυασμός των δύο στην κινηματογραφική πλατφόρμα─ η ταινία είναι ένα σύγχρονο παραμύθι, ύμνος για την Κωνσταντινούπολη και την κλασική μουσική της. Μια ταινία για την επιμονή, την επιθυμία, την αναζήτηση του λόγου ύπαρξης (raison d’etre) του καθενός, τα ταξίδια, τους πολίτες του κόσμου, και τη δύναμη της μουσικής να κατανοεί τον Άλλο και να προσφέρει αυτοέκφραση στην αναζήτηση του πάθους. Αφηγείται μοναδικές ιστορίες για τα κοινά όνειρα που φοβόμαστε να αγγίξουμε και, έτσι, προσπαθεί να μας εμπνεύσει ώστε να απελευθερωθούμε.

16:30
Κρίσιμες Συναντήσεις: Η Ευρωπαϊκή Προσφυγική Κρίση
Σκηνοθεσία: Anna Brass. 83' (Γερμανία)

Το 2008 τρεις Αφγανοί έφηβοι, ο Χουσεΐν, ο Ρεζά και ο Κάκα, φεύγουν από την πατρίδα τους και πηγαίνουν στην Ευρώπη, ελπίζοντας να βρουν ελευθερία και ειρήνη. Τυχαία φτάνουν στην Ελλάδα, αλλά η χώρα βρίσκεται στις απαρχές της οικονομικής κρίσης και σύντομα γίνεται σαφές ότι δεν μπορούν να μείνουν. Ωστόσο, δεν μπορούν και να φύγουν, καθώς τα σύνορα της Ελλάδας παρακολουθούνται αυστηρά, ίσως περισσότερο από σύνορα άλλων ευρωπαϊκών χωρών. Παρ’ όλα αυτά, οι τρεις φίλοι εξακολουθούν να προσπαθούν να φύγουν από την Ελλάδα και να φτάσουν σε κάποια άλλη χώρα της Ευρώπης, ώστε να ξεκινήσουν τις νομικές διαδικασίες χορήγησης ασύλου. Πρόκειται για μια αποστολή που θα διακινδυνεύσει τη φιλία τους και τις ζωές τους. Το “Αφήνοντας την Ελλάδα” είναι μία ταινία για τη φιλία και την αντιφατική προσφυγική πολιτική της Ευρώπης.

18:00
Summer School
Σκηνοθεσία: Zilan Dalgic, Ισμήνη Γάτου, Anni Valajärvi. 10' (Ελλάδα)

Τι σημαίνει ο όρος αστικός εξευγενισμός (gentrification) πέρα από τον αυστηρό και επίσημο ορισμό; Μπορούμε να πούμε απλοϊκά ότι υπάρχουν εκείνοι που επωφελούνται και εκείνοι που απειλούνται από αυτόν ή μήπως τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα; Μέσα από τέσσερις διαφορετικές ιστορίες κατοίκων του Κουκακίου, μιας περιοχής στο κέντρο της Αθήνας που βρίσκεται σε διαδικασία αστικού εξευγενισμού, η ταινία επιχειρεί να διερευνήσει και να ξεδιπλώσει τις υπόγειες διεργασίες που δημιουργούν την ευρύτερη εικόνα. Κοινός τόπος όλων των αφηγήσεων είναι η «έκρηξη του Airbnb» που κυριαρχεί στην περιοχή. Η ταινία επιχειρεί να προσεγγίσει το θέμα από την οπτική των ντόπιων, ακολουθώντας τις σκέψεις τους, τις συμφωνίες και τις διαφωνίες, ενώ το gentrification είναι πάντα εμφανές, χωρίς να καταδεικνύεται ξεκάθαρα, έτσι ώστε οι ιστορίες και οι οπτικές των ανθρώπων να μιλούν από μόνες τους.

18:00
Summer School
Σκηνοθεσία: Δώρα Ιντζιρτζή, Julie Reintjes, Paula Zanardi. 9' (Ελλάδα)

Η ταινία «εν τη απουσία» αφορά τα ζητήματα της απουσίας και της φαντασίας στην ελληνική πολιτιστική κληρονομιά. Πρωταγωνιστής της ταινίας είναι το πλέον αμφιλεγόμενο μουσείο της Ελλάδας: το Μουσείο της Ακρόπολης, το οποίο φιλοξενεί μια τεράστια συλλογή αρχαιολογικών ευρημάτων από τον βράχο της Ακρόπολης. Λόγω της έλλειψης οπτικού υλικού από τη συλλογή του μουσείου εξαιτίας των περιορισμών στην κινηματογράφηση, οι φωνές δύο αφηγητών, μαζί με άλλα κειμενικά στοιχεία, καθοδηγούν τους θεατές σε μια φανταστική ξενάγηση στο μουσείο. Οι φωνές και η εικόνα δημιουργούν ποικίλες σκέψεις σχετικά με τον επαναπατρισμό των Μαρμάρων του Παρθενώνα, το αίσθημα του ανήκειν, την κληρονομιά, την πολιτιστική ταυτότητα, την τέχνη, την αναπαραγωγή κατά τη διαδικασία της δημιουργίας και της αμφισβήτησης της μνήμης. Η απουσία και η φαντασία ως όροι είναι εννοιολογικά θέματα και ταυτόχρονα το οπτικό επίκεντρο της ταινίας. Μια έκθεση που μπορούμε μόνο να τη φανταστούμε: θολές εικόνες, σουβενίρ και εικονογράφηση σχεδιασμένη με το χέρι προσκαλούν το κοινό να αναλογιστεί τι δεν είναι παρόν και τι μπορεί να αναπαρασταθεί μόνο με το μυαλό μας.

18:00
Summer School
Σκηνοθεσία: , Νικόλαος Τατσάκης, Πέτρος Χ. Σιαμμάς. 10' (Ελλάδα)

Το Queer the City είναι μια απόπειρα πλοήγησης στα νερά της αβεβαιότητας με πυξίδα την ερώτηση: πώς αναγνωρίζουν οι άνθρωποι τους εαυτούς τους ως queer; Κοιτάζοντας μέσα από διαφορετικές σωματοποιημένες αφηγήσεις στην Αθήνα, η ταινία αναστοχάζεται πάνω σε διαφορετικά στοιχεία της επιτελεστικότητας και της συνύφανσης ρόλων που αποστασιοποιούνται από τις ετεροκανονικές προσδοκίες. Ο αναστοχαστικός φακός της κατευθύνεται, όχι από αυστηρούς καθορισμούς, αλλά από θολές ταυτότητες και πτυχές του σώματος. Μέσα από τις πρακτικές του χορού, του ντραγκ και του BDSM, η ταινία επιχειρεί να διοχετεύσει τους τρόπους έκφρασης αυτών των πρακτικών και η δυναμική της βρίσκεται εκεί ακριβώς όπου μπορεί άνετα να εκφραστεί η αμφισημία του queerness.

18:00
Summer School
Σκηνοθεσία: Nada El-Kouny, Renate Bijlholt, Juul Hesselberth. 10' (Ελλάδα)

Η ταινία στροβιλίζεται σε μια πίστα σκέιτ στην περιοχή του Κεραμεικού στο κέντρο της Αθήνας και βουτάει στον κόσμο των σκέιτερ της πόλης. Μπαίνοντας στην πίστα σκέιτ του Latraac, το ντοκιμαντέρ γίνεται ένα με τους επισκέπτες του χώρου. Το Latraac λειτουργεί ως καφέ κατά τη διάρκεια της μέρας και ως μπαρ τη νύχτα. Ο δημιουργός του, αρχιτέκτονας και σκεϊτάς, οραματίστηκε και κατασκεύασε μια ξύλινη πίστα σε σχήμα λεκάνης, που εξυπηρετεί τη βασική λειτουργία του Latraac. Η ταινία διερευνά τα προφίλ και τις ταυτότητες των σκεϊτάδων του Latraac, και στη συνέχεια τους αφήνει να μας οδηγήσουν στις ποικιλόμορφες σκέιτ κοινότητες της πόλης. Το πάρκο σκέιτ του ΟΑΚΑ είναι μία από τις τοποθεσίες. Εκεί, η ταινία συστήνει στο κοινό μια νεότερη, ποικιλόμορφη κοινότητα ερασιτεχνών σκεϊτάδων. Η ταινία επιστρέφει στο Latraac και αναστοχάζεται διακριτικά σχετικά με το κύρος του χώρου μέσα στην ευρύτερη κοινότητα, αλλά και στη γειτονιά στην οποία βρίσκεται. Η Σκεϊτεροτοπία εξερευνά τις πολλαπλές μορφές αποκλεισμού και συμπερίληψης που υπάρχουν στον χώρο μιας σκέιτ κοινότητας στο ευρύτερο αστικό περιβάλλον της Αθήνας, που βρίσκεται σε διαδικασία σημαντικών και εντατικών αλλαγών.

18:00
Summer School
Σκηνοθεσία: Rosa Gelardi, Sophie Krabbe. 9' (Ελλάδα)

Ακολουθώντας ένα κινητό πλυντήριο για άστεγους στην Αθήνα, αυτό το σύντομο εθνογραφικό φιλμ διερευνά την αμφίσημη, ρευστή και συγκειμενική φύση των εννοιών «καθαρότητα» και «βρομιά». Εστιάζοντας στην κυκλικότητα και στο ίδιο το πλυντήριο ως βασικό χαρακτήρα, η ταινία με αφορμή μια πρωτοβουλία μικρής κλίμακας αναστοχάζεται πάνω σε περίπλοκες ανθρωπολογικές έννοιες από την καθημερινή ζωή και επιτρέπει τη διερεύνηση ιδεών που είναι συνδεδεμένες με την έννοια της καθαριότητας. Η ταινία μετακινείται μαζί με το βανάκι-πλυντήριο στις καθημερινές του διαδρομές στην πόλη, δίνει φωνή στην κοινότητα που συγκεντρώνεται γύρω του και δείχνει τη σημασία που επενδύεται σε στοιχεία όπως η κανονικότητα και το αίσθημα του ανήκειν. Δίνοντας προσοχή σε πράγματα που είναι ταυτόχρονα καθαρά και βρόμικα, η ταινία προσφέρει μια οπτική πάνω στην καθαρότητα, όχι μόνο ως ιδέα, πράξη και κοινωνική κατασκευή, αλλά και ως ανάγκη, τόπο συνάντησης και δίοδο στη σφαίρα της κανονικότητας.

19:30
Εθνογραφικές Οπτικές στην Υγεία
Σκηνοθεσία: Ανιές Σκλάβου & Στέλιος Τατάκης. 55' (Ελλάδα)

ΒΥΖΙΑ…Ιστορίες γλυκιές, ιστορίες πικρές, με αρχή, χωρίς τέλος. Τις ζούμε, τις σκεφτόμαστε αλλά σπάνια τις ακούμε. Γυναίκες και άντρες μάς λένε προσωπικές τους ιστορίες για το στήθος. Η μεγάλη ιστορία, ο καρκίνος του μαστού. Μια γυναίκα μιλάει για την αρρώστια, για τους φόβους, τις ελπίδες της και για τη δύναμη ψυχής που χρειάζεται. Τα βυζιά μιλάνε και αυτά. Μιλάνε για ό,τι τα απασχολεί, τι τους αρέσει, τι τα πληγώνει. Μας προτρέπουν να επικοινωνούμε, να μοιραζόμαστε τις σκέψεις μας, τους φόβους και τις ελπίδες μας.

21:00
Κινηματογραφικοί Πειραματισμοί στην Εθνογραφία
Σκηνοθεσία: Mattijs van de Port. 73' (Ολλανδία, Βραζιλία)

Με τα λόγια του σκηνοθέτη:

«Παντού γύρω μας υπάρχουν δίχτυα. Αποδίδουν υλική υπόσταση σε αρχές, όπως η σύνδεση, το φιλτράρισμα, η δημιουργία μοτίβων. Γι’ αυτό, οι ανθρωπολόγοι μάλλον θα έπρεπε να εξερευνήσουν λίγο περισσότερο τι κάνουν οι άνθρωποι με τα δίχτυα τους και τι κάνουν τα δίχτυα με τους ανθρώπους. Στην Μπαΐα της Βραζιλίας αναζήτησα μέρη όπου οι άνθρωποι δουλεύουν με δίχτυα. Κατέγραψα τις συζητήσεις, τα συναισθήματα και τις αισθήσεις που προκύπτουν από την παρουσία τους. Πήγα για ψάρεμα με τον Τίκο. Μίλησα με Ευαγγελιστές και μου εξήγησαν την παραβολή με τα δίχτυα. Κάθισα μαζί με αγόρια από τη θρησκεία Καντομπλέ που φτιάχνουν τα πουκάμισά τους από δαντέλα. Ανατρίχιασα όταν έμαθα πόσο φονική μπορεί να αποβεί η εισαγωγή ενός δικτύου. Χαμογέλασα όταν άκουσα για έναν χοντρό άνθρωπο που μεταμορφώθηκε σε γοητευτική γοργόνα χάρη στο στενό του τζιν παντελόνι. Και δεν έπαψα να αναρωτιέμαι πώς οι αρχές του φιλτραρίσματος και της δημιουργίας μοτίβων συμβάλλουν στη δική μου ζωή, ως κινηματογραφιστής, ως ανθρωπολόγος, ως ερωτευμένος γκέι άνδρας. Η ταινία αυτή διατηρεί ζωντανή την ένταση ανάμεσα στην ανοιχτότητα και την κλειστότητα, στον κόμπο και στην τρύπα, στο άδραγμα και στο χάδι, και προσκαλεί το κοινό να αναστοχαστεί για το ότι εμείς, οι άνθρωποι, το μόνο που κάνουμε είναι να επιβάλουμε δομές στη ζωή και την ύπαρξη και στη συνέχεια να διαπιστώνουμε ότι ούτε η ζωή ούτε η ύπαρξη ακολουθούν τα σχέδιά μας». Mattijs van de Port

22:30
Κρίσιμες Συναντήσεις: Η Ευρωπαϊκή Προσφυγική Κρίση
Σκηνοθεσία: Ditte Haarløv Johnsen. 73' (Δανία)

“Αυτή η θάλασσα… Δεν είναι μικρό πράγμα. Σ’ εκείνο το πλοίο συνέβησαν τα πάντα, τα πάντα… Έχασα την ελπίδα μου”.

Ο Χαρούνα βρίσκεται απομονωμένος στην παραλιακή πόλη Νοαντχίμπου στη Μαυριτανία. Έχει αφήσει τη σύντροφό του και το νεογέννητό τους στο Μάλι, ώστε να αναζητήσει ένα ασφαλές καταφύγιο και για τους τρεις. Στην Ιταλία, μία ομάδα αιτούντων άσυλο ζουν σε καταυλισμούς που θυμίζουν φυλακές, αβέβαιοι για το μέλλον τους. Στην Κοπεγχάγη συναντάμε τον Όστιν. Έχει φτάσει στη Γη της Επαγγελίας, αλλά αναγκάζεται να τριγυρίζει στους δρόμους αναζητώντας χρήματα για την οικογένειά του στη Νιγηρία. Αυτή είναι η ιστορία των ανθρώπων που ρισκάρουν τις ζωές τους, με την ελπίδα να δημιουργήσουν μια αξιοπρεπή ζωή γι’ αυτούς και τους αγαπημένους τους.

23/11Παρασκευή
17:00
Κρίσιμες Συναντήσεις: Η Ευρωπαϊκή Προσφυγική Κρίση
Σκηνοθεσία: Marzia Jamili. 8' (Ελλάδα)

Η ταινία “Ανέλπιστα Όνειρα” γράφτηκε και σκηνοθετήθηκε από τη Marzia Jamili, μία πρόσφυγα της εθνοτικής ομάδας Χαζαρά, που πλέον ζει στη Σουηδία. Αποτελεί αυτο-εθνογραφικό κινηματογραφικό δοκίμιο που καταγράφει τις τελευταίες μέρες της σκηνοθέτιδας στην Αθήνα. Συνδυάζοντας ντοκιμαντέρ και μυθοπλασία, η Marzia επιστρατεύει τους φίλους της, ώστε να αναδημιουργήσουν με μαγικό τρόπο πραγματικές οπτικές αγαπημένων αναμνήσεων από την Αθήνα. Τα “Ανέλπιστα Όνειρα” είναι η πρώτη παραγωγή της Κινηματογραφικής Ομάδας του Δικτύου Μέλισσα, ένα συνεργατικό πρόγραμμα με συνιδρυτές τον Dove Barbanel και την Brittany Nugent το οποίο αμφισβητεί τις ηγεμονικές αναπαραστάσεις των μεταναστριών και ενδυναμώνει τα μέλη ώστε να επαναδιεκδικήσουν το βλέμμα και να δημιουργήσουν τα δικά τους αφηγήματα. Πρόκειται για μια δημιουργική ομάδα γυναικών από το Αφγανιστάν, το Ιράν, τη Συρία, το Ιράκ, τη Νιγηρία, την Κένυα και την Αιθιοπία που μοιράζονται διαφορετικές οπτικές, αναλύουν τις αγαπημένες τους ταινίες, μαθαίνουν τεχνικές κινηματογράφησης και συνεργάζονται σε πρωτότυπες παραγωγές που συνεισφέρουν αφενός προσωπικά βιώματα που πρέπει επειγόντως να δημοσιοποιηθούν και αφετέρου βάθος στις αφηγήσεις της μετανάστευσης.

17:00
Κρίσιμες Συναντήσεις: Η Ευρωπαϊκή Προσφυγική Κρίση
Σκηνοθεσία: Arjang Omrani, Asef Rezaei. 64' (Ελλάδα, Ιράν)

O Asef είναι ένας νεαρός Αφγανός πρόσφυγας που έφυγε από τη χώρα του αναζητώντας ασφαλέστερες συνθήκες ζωής. Ο Asef φτάνει στην Ελλάδα το 2016 και τοποθετείται σε στρατόπεδα προσφύγων στην Αθήνα, στο λιμάνι του Πειραιά και στο Ελληνικό. Κατά την περίοδο αυτή, προσπαθεί πολλές φορές να περάσει τα σύνορα προς τη Δυτική Ευρώπη. Μερικούς μήνες μετά, γνωρίζει τον Arjang Omrani και αποφασίζουν να γυρίσουν μία ταινία – ημερολόγιο, καταγράφοντας την  καθημερινότητά του στην Ελλάδα και τις προσπάθειές του να φύγει προς άλλες χώρες. Ο Arjang Omrani καθοδηγεί τον Asef καθ’όλη τη διαδικασία της κινηματογράφησης, κατά την οποία τον βοηθά να μάει βασικές κινηματογραφικές αρχές, μοντάζ, εξιστόρηση. Χρησιμοποιώντας το κινητό του τηλέφωνο, ο Asef συλλέγει βιντεο-ημερολόγια για τους επόμενους οκτώ μήνες. Δείχνει το περιβάλλον του, απεικονίζει πορτρέτα από το στρατόπεδο υποδοχής προσφύγων του Ελληνικού και την πλατεία Βικτώριας, όπου πάει για να συναντήσει τους διακινητές. Επίσης, δείχνει τις εμπειρίες του από την Πάτρα, το εγκαταλειμμένο εργοστάσιο ξυλείας όπου είχε βρει καταφύγιο, και το λιμάνι όπου προσπάθησε να κρυφτεί κάτω από φορτηγά που περίμεναν για να επιβιβαστούν σε πλοία για την Ιταλία. Ο νεαρός Αφγανός πρόσφυγας δείχνει τα ξένα μέρη του μονοπατιού του και αναστοχάζεται πάνω στα κίνητρα που τον οδήγησαν σε αυτό το ταξίδι και στους περιορισμούς και τις δυσκολίες που έχει περάσει. “Γιατί δεν μπορώ να έχω μια κανονική ζωή!” φωνάζει από μια σκεπή στο ερειπωμένο εργοστάσιο ξυλείας. Μιλά για τα όνειρα και τις επιθυμίες του, ενώ παράλληλα αναρωτιέται για την παγκόσμια αδικία στις συνθήκες ζωής των ανθρώπων.

18:45
Πανόραμα
Σκηνοθεσία: Δήμητρα Κόφτη. 55' (Γερμανία)

Φωτεινά σούπερ μάρκετ βρίσκονται δίπλα σε ερείπια εργοστασίων στο Πέρνικ της Βουλγαρίας, όπου κάποτε βρισκόταν ένα από τα πιο σημαντικά βιομηχανικά κέντρα των Βαλκανίων. Οι «Ρωγμές» αφηγούνται έντονους ιστορικούς μετασχηματισμούς, μέσα από τις εμπειρίες ανθρώπων που έχουν βιώσει περιόδους βιομηχανικής ανάπτυξης και παρακμής. Το φιλμ διερευνά την καθημερινότητα σε μία πόλη όπου συνυπάρχουν πολλαπλές εποχές και τελεολογίες της μοντερνικότητας και αναδεικνύει σκέψεις, πρακτικές και απαντήσεις σε διαρκώς μεταβαλλόμενες συνθήκες και περιόδους οικονομικών κρίσεων. Εκκίνηση των αφηγήσεων αποτελεί ο εργασιακός βίος, μέσα από τον οποίο ξετυλίγονται μνήμες από εγκαταλειμμένα εργοστάσια, ιστορίες μετανάστευσης, ταξικές και εθνοτικές ανισότητες, συνθήκες επισφάλειας και χρέους και ιστορίες απεργιών. Η αφήγηση επικεντρώνεται στις εμπειρίες των γενεών εκείνων που συμμετείχαν σε έντονους ιστορικούς μετασχηματισμούς και διένυσαν μεγάλο μέρος της ζωής τους τόσο κατά τη διάρκεια του σοσιαλισμού, όσο και κατά τη διάρκεια της περιόδου που ακολούθησε την κατάρρευσή του. Το φιλμ εκκινεί από τις υλικές ρωγμές για να αναδείξει ατομικές, συλλογικές και κοινωνικές άυλες ρωγμές και τρόπους διαχείρισής τους. Οι ρωγμές γίνονται σημεία κατάτμησης αλλά και συνάντησης εποχών, ιδεολογιών, ανισοτήτων. Σημαδεύουν και περιγράφουν μετασχηματισμούς αλλά και ενώνουν, καθώς εκκινούν τομές αλλά δεν διαχωρίζουν πλήρως.

20:00
Εθνογραφικές Οπτικές στην Υγεία
Σκηνοθεσία: Σταύρος Ψυλλάκης. 52' (Ελλάδα)

Ψυχιατρείο Χανίων. Μια ομάδα ασθενών μάς φιλοξενεί στην «Εκκλησία του Δήμου», τον χώρο που καθημερινά συναλλάσσονται και συνομιλούν, εκεί που «άλλος ζητάει κατοστάρικο κι άλλος ζητάει λόγο». Τον χώρο που καθημερινά «διαχειρίζονται την ομορφιά τους και τη σχέση τους καλά». Μια άλλη ομάδα, πρώην χρόνιων ασθενών, εκτός Ψυχιατρείου πλέον, βιώνει μια επίπονη διαδικασία κοινωνικής επανένταξης και αποτολμά, στο πλαίσιο διεθνών ανταλλαγών, ένα εβδομαδιαίο ταξίδι στη Δανία. Η ταινία, μέσα από τον παράλληλο λόγο των δύο ομάδων, προσπαθεί να ακούσει τον λόγο της τρέλας, κάτω από το χαώδες παραλήρημά της, κρούστα μιας βαθιάς θάλασσας. Προσπαθεί να δει τη δραματική σύγκρουση του ανθρώπου με την τρέλα, στη βαθύτατη απόγνωση και απόλυτη αμφιβολία για κάθε όψη του είναι που εμπεριέχει. «Αν τη ζωή μας κυκλώνει ο θάνατος, τη διανοητική μας υγεία γυροφέρνει η παραφροσύνη». Στην τρέλα, ο άνθρωπος νιώθει πώς δεν έχει να επιστρέψει πουθενά. Δεν είναι πια. Ήταν.

21:15
Πανόραμα
Σκηνοθεσία: Séverine Enjolras, Magali Bragard. 96' (Γαλλία)

Κατά τη διάρκεια ενός καλοκαιριού στο Παρίσι και στα προάστια της πόλης δύο νεαρές κινηματογραφίστριες επιχειρούν ένα remake του «Χρονικού ενός Καλοκαιριού», πενήντα χρόνια μετά τη διάσημη ταινία των Rouch και Morin. Η ταινία στήνει ένα αντισυμβατικό πορτρέτο της σημερινής νεολαίας ως καθρέφτη των ’60s και επιστρέφει με φαντασία στα ερωτήματα του cinéma vérité, του κινηματογράφου-αλήθεια.

23:15
Φοιτητικές Ταινίες
Σκηνοθεσία: Dragoș Hanciu. 28' (Ρουμανία)

Ο Ίωνας είναι ένας ηλικιωμένος αγρότης στη Ρουμανία που περνά τις καλοκαιρινές του νύχτες σε ένα τροχόσπιτο, προστατεύοντας το χωράφι με τα καλαμπόκια του από τα πεινασμένα αγριογούρουνα. Κατά τον σιωπηλό νυχτερινό διαλογισμό του, ο Ίωνας πρέπει να παραμείνει ξύπνιος, γιατί γνωρίζει πως, αν κοιμηθεί, το μόνο που θα δει θα είναι τα όνειρά του. Ο Ιωνάς έρχεται αντιμέτωπος με έναν εχθρό πολύ ισχυρότερο· μπορεί να κερδίσει τη μάχη με τα αγριογούρουνα, αλλά σύντομα θα συνειδητοποιήσει ότι δεν μπορεί να νικήσει τον χρόνο.

23:15
Φοιτητικές Ταινίες
Σκηνοθεσία: Vittoria Paglino. 20' (Ηνωμένο Βασίλειο)

“Η Χορωδία” είναι μια εθνογραφική ταινία μικρού μήκους που εξερευνά την ερασιτεχνία και τη χορωδιακή μουσική. Εστιάζοντας σε μια χορωδία ερασιτεχνών στη Βόρεια Ιταλία, η ταινία εξερευνά συλλογικές πρακτικές που στηρίζονται στην κοινή επιδίωξη για ευχαρίστηση ως βάση για τη δημιουργία δυνατών και ποικιλόμορφων κοινοτήτων, μακριά από την εγγενή τάση του καπιταλισμού για παραγωγικότητα και επιτυχία. Οι αφηγήσεις των ατόμων αντιπαραβάλλονται με την αναπαράσταση της ομάδας, όπως αυτή διαμορφώνεται μέσω της παρατήρησης.

23:15
Φοιτητικές Ταινίες
Σκηνοθεσία: . 30' (Ρωσία)

H οικογένεια Φιλιπόβι ζει στη βόρεια Ρωσία, μακριά από τον σύγχρονο πολιτισμό. Διατηρούν ισχυρούς δεσμούς με τη φύση που τους περιβάλλει και η ζωή τους απαιτεί σκληρή δουλειά και η επιβράβευση είναι το κίνητρο να συνεχίσουν.

24/11Σάββατο
16:00
Κρίσιμες Συναντήσεις: Η Ευρωπαϊκή Προσφυγική Κρίση
Σκηνοθεσία: Julie Høj Thomsen. 23' (Ηνωμένο Βασίλειο, Δανία)

Ο Αλί ήρθε στη Δανία το 2011 ζητώντας άσυλο. Μετά από δυόμισι χρόνια σε καταυλισμό, το αίτημά του απορρίφθηκε και, έκτοτε, ζει «υπογείως» ως μη καταγεγραμμένος μετανάστης στην Κοπεγχάγη. Η ταινία εξερευνά τις εμπειρίες από τη ζωή του Αλί ως «παράνομου μετανάστη» στη Δανία. Ασχολείται με τους όρους της «έλλειψης στοιχειωδών δικαιωμάτων» και της «απελασιμότητας», και πώς αυτοί οι όροι επηρεάζουν τους τρόπους που ο Αλί γενικά βιώνει τον χρόνο, τον χώρο, το αίσθημα του ανήκειν. Ο Αλί κινδυνεύει να απελαθεί και γι’ αυτό τον λόγο το πρόσωπο και η ταυτότητά του δεν αποκαλύπτονται στην ταινία. Η ιστορία χτίζεται γύρω από τη φωνή του και τις εικόνες της Κοπεγχάγης.

16:00
Κρίσιμες Συναντήσεις: Η Ευρωπαϊκή Προσφυγική Κρίση
Σκηνοθεσία: Tami Liberman. 31' (Γερμανία)

Η ταινία αφηγείται την ιστορία του Κυρίου Χ., αλλά η ταυτότητα και το πρόσωπό του δεν αποκαλύπτονται ποτέ. Ο Κύριος Χ είναι πρόσφυγας από τη Δυτική Αφρική που ζει στο Βερολίνο χωρίς άδεια εργασίας. Καθώς η δημόσια έκθεσή του μπορεί να τον θέσει σε κίνδυνο, κρατά ο ίδιος την κάμερα και δεν εμφανίζεται στον φακό. Ο Κύριος Χ τραβά τα τοπία και τους ανθρώπους του Βερολίνου και αφηγείται ιστορίες για το στρατόπεδο προσφύγων στην Ιταλία, για τη γιαγιά του στη Δυτική Αφρική, για τη γνωριμία του με τους Αφρικανούς εμπόρους ναρκωτικών στο Πάρκο Görlitzer και για τη σχέση που δημιουργείται ανάμεσα σε αυτόν, τη νομική του κατάσταση και την κάμερα.

16:00
Κρίσιμες Συναντήσεις: Η Ευρωπαϊκή Προσφυγική Κρίση
Σκηνοθεσία: Côme Ledésert. 25' (Γαλλία, Γερμανία)

Ο Toni είναι ένας ψαράς στη Λαμπεντούζα. Βλέπει άντρες, γυναίκες και παιδιά να καταφτάνουν από άλλες ηπείρους. Ποιοι είναι αυτοί οι μετανάστες που ταξιδεύουν από τη θάλασσα και φτάνουν σε ένα νησάκι στην πόρτα της Ευρώπης; Και ύστερα, ξαναφεύγουν όσο πιο γρήγορα μπορούν – εκτός αν «χαθούν» στο δρόμο. Μέσα από τη μαρτυρία του Toni, η οποία συνδυάζεται με κινούμενο σχέδιο που τον μεταφέρει ως «αυτόπτη μάρτυρα» στο ταξίδι των μεταναστών, το ντοκιμαντέρ μάς προσκαλεί να αμφισβητήσουμε την οπτική μας στο ζήτημα της μετανάστευσης στην Ευρώπη, ανάμεσα στις επίμονες φαντασιώσεις μας, στην πραγματικότητα του πρωταγωνιστή και στα επίμονα όνειρα των μεταναστών.

17:30
Εθνογραφικές Οπτικές στην Υγεία
Σκηνοθεσία: Lianne (A.L.) Cremers. 46' (Ολλανδία)

Σας μεταφέρουμε στην Town 2, μία υπέροχη κοινότητα που βρίσκεται σε έναν από τους μεγαλύτερους και πιο βίαιους δήμους της Νότιας Αφρικής. Εδώ η ζωή είναι μόνο επιβίωση. Έχεις αρκετή τροφή και ζέστη, είσαι ασφαλής; Ο θάνατος παραμονεύει διαρκώς, είναι κομμάτι της καθημερινότητας. Και τι γίνεται αν ξαφνικά προσβληθείς από φυματίωση; Πρόκειται για μια ιάσιμη ασθένεια που, ωστόσο, σκοτώνει. Μια ασθένεια που μεταφέρεται εύκολα μέσω του αέρα. Θα πας στην κλινική, όπου υπάρχει ένα καλά χρηματοδοτούμενο πρόγραμμα για τη φυματίωση, θα πάρεις τα δωρεάν φάρμακα και θα παλέψεις για τη ζωή σου; Και τι συμβαίνει αν οι παρενέργειες της θεραπείας είναι τόσο ισχυρές, που φοβάσαι ότι θα χάσεις το μυαλό σου; Τι συμβαίνει αν χρειάζεσαι να φας προκειμένου να προστατευτείς από την τοξικότητα των φαρμάκων, αλλά δεν έχεις φαγητό; Πώς επιβιώνεις;

18:30
Κινηματογραφικοί Πειραματισμοί στην Εθνογραφία
Σκηνοθεσία: Angus Carlyle, Rupert Cox. 50' (Ηνωμένο Βασίλειο)

Από μία παράξενη και πικρή ειρωνεία, οι βομβαρδισμοί στους οποίους προέβη το ναυτικό των ΗΠΑ και οι οποίοι ξεκίνησαν τη μάχη της Οκινάουα το 1945 ονομάστηκαν «ατσάλινος τυφώνας», φέρνοντας στο μυαλό τους ταραχώδεις ανέμους που κάθε χρόνο αναστατώνουν το μικρό αυτό νησί. Κατά τη διάρκεια της μάχης, οι κάτοικοι της Οκινάουα αναζήτησαν καταφύγιο σε φυσικά στοιχεία του περιβάλλοντος, όπως σπηλιές και χωράφια με ζαχαροκάλαμα, δημιουργώντας αναμνήσεις που ακόμα κατοικούν στα ηχοτοπία αυτών των χώρων. Η ταινία είναι αποτέλεσμα της δεκαετούς συνεργασίας ενός καλλιτέχνη τοπιογράφου, ενός επιστήμονα της ακουστικής και ενός ανθρωπολόγου, οι οποίοι επιχειρούν να ακούσουν και να κατανοήσουν τους ήχους μέσα από αφηγήσεις, ιστορίες και ηχογραφήσεις. Οι λέξεις, οι οποίες στερεοποιούνται αποκτώντας τη μορφή κείμενου και προσωπικής μαρτυρίας για την αμερικανική κατοχή του νησιού και εκφράζονται μέσα από μίξεις εικόνων και ήχων φυσικών στοιχείων, στρατιωτικών μηχανών και τελετουργικών πρακτικών, μεταφέρουν τις εμπειρίες των κατοίκων της Οκινάουα, που οι ζωές τους αναστέλλεται από τους αμερικανικούς πολέμους του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος.

20:15
Εθνογραφικές Οπτικές στην Υγεία
Σκηνοθεσία: Matthieu Brouillard. 79' (Ελβετία, Καναδάς)

Ο Christian, 63 ετών, και ο Bruce, 71, είναι δύο φίλοι που ο καθένας κουβαλάει το δικό του φορτίο. Ο Christian υποφέρει από μια γενετική ασθένεια που βλάπτει σοβαρά την όρασή του και κάνει το δέρμα του υπερευαίσθητο στον ήλιο, ενώ ο Bruce είναι βαρήκοος και διπολικός. Αλλά και οι δύο άντρες μοιράζονται μια κοινή επιθυμία: την επιθυμία να πετάξουν, να αψηφήσουν τους νόμους της βαρύτητας, να απεκδυθούν τους περιορισμούς των σωμάτων τους. Ως βαθιά σχολαστικό και λογικό άτομο, ο Christian έχει τελειοποιηθεί στην τεχνική της πτώσης με αλεξίπτωτο και, μετά από χρόνιες προσπάθειες, του έχει δοθεί άδεια να πετάξει μόνος του. Τώρα προσπαθεί να πείσει τον φίλο του τον, πιο ασταθή και εκρηκτικό, Bruce, να κάνει το ίδιο και να τον ακολουθήσει μέχρι το Μον Μπλανκ. Η ταινία αποτελεί τρυφερό και συγκινητικό πορτρέτο των δύο αυτών αντισυμβατικών ατόμων, ένα δείγμα direct cinema με σουρρεαλιστικές πινελιές, που μας παρασύρει σε ένα ταξίδι στα φωτεινά ύψη και τις σκοτεινές ατραπούς της ανθρώπινης ψυχής.

22:00
Ειδικές Προβολές
Σκηνοθεσία: Dennis O’ Rourke. 72' (Αυστραλία)

Σημειώσεις του Σκηνοθέτη

To Cannibal Tours είναι στην ουσία δύο ταξίδια. Το πρώτο ταξίδι είναι αυτό που απεικονίζεται στο φιλμ: πλούσιοι αστοί τουρίστες σε μια πολυτελή κρουαζιέρα στο μυστηριώδες ποτάμι Σεπίκ στις ζούγκλες της Παπούα Νέας Γουινέας. Το δεύτερο ταξίδι (το πραγματικό κείμενο της ταινίας) είναι μεταφυσικό. Είναι μια προσπάθεια εξερεύνησης του τόπου του «Άλλου» στη λαϊκή  φαντασία. Το ταξίδι αυτό επιχειρεί να φωτίσει τους πραγματικούς (κατά το πλείστον αδιερεύνητους ή ακατανόητους) λόγους για τους οποίους οι «πολιτισμένοι» άνθρωποι θέλουν να αναμετρηθούν με το «πρωτόγονο». Ο επίσημος πολιτισμός κατατείνει προς ένα σημείο όπου η σύγχρονη μαζική κουλτούρα αντιμάχεται τις αρχικές και ουσιώδεις πλευρές της ανθρώπινης φύσης, όπου οι αξίες του δυτικού πολιτισμού εκτίθενται ως παρωχημένες και ψευδεπίγραφες με ένα αίσθημα βαθιάς ανακούφισης.  

23:15
Πανόραμα
Σκηνοθεσία: Matthias Krepp, Angelika Spangel. 91' (Αυστρία)

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης επιτρέπουν στους πρόσφυγες να παρακολουθούν τα γεγονότα και τα εγκλήματα στις χώρες τους σε πραγματικό χρόνο. Το “Αίμα και Άμμος” είναι συρραφή ερασιτεχνικών βίντεο από διάφορες διαδικτυακές πλατφόρμες, με αφηγητές πρόσφυγες που ζουν πλέον στην Αυστρία. Η συγκεκριμένη προσέγγιση προσφέρει μια διαφορετική, οικεία οπτική της πρόσφατης ιστορίας της Συρίας και του Ιράκ: ένα μοντάζ εικόνων καταστροφής, φόβου και μίσους που στοιχειώνουν τους θεατές. Η ταινία θέτει ερωτήματα που ξεπερνούν τους τίτλους των εφημερίδων. Κάθε χαρακτήρας εξηγεί την προσωπική του «ματιά» χωρίς επικρίσεις. Η ταινία “Αίμα και Άμμος” συνυφαίνει αυτές τις ιστορίες σε ένα σκοτεινό και συγκινητικό κολάζ που υποχρεώνει τους θεατές να αναρωτηθούν σχετικά με τη φύση του καλού και του κακού, και τις έννοιες «θύμα» και «αυτουργός».

25/11Κυριακή
15:00
Πανόραμα
Σκηνοθεσία: Peter Biella, Leonard Kamerling. 61' (Η.Π.Α.)

Ο Toreto ole Koisenge μεγάλωσε ως βοσκός στη φυλή των Μασάι και από την παιδική του ηλικία ονειρεύεται κοπάδια. Όταν ο κινηματογραφιστής Peter Biella επισκέφτηκε για πρώτη φορά το σπιτικό του το 1980, ο Toreto είχε πάνω από εξακόσια ζώα. Σήμερα στο κοπάδι του υπάρχουν μόνο είκοσι. Ο κόσμος των κτηνοτρόφων Μασάι έχει συρρικνωθεί από τότε που η κυβέρνηση της Τανζανίας απαγόρευσε τις εποχιακές μετακινήσεις των κοπαδιών και τους υποχρέωσε να παραμένουν σε μόνιμους καταυλισμούς. O Toreto ole Koisenge, ηλικιωμένος πια, δεν ονειρεύεται κοπάδια. Στον καινούργιο αυτό κόσμο με τις ταραχώδεις αλλαγές, πώς μπορεί να δημιουργήσει μια ζωή που θα προσφέρει στα παιδιά του σοφία, ανθρωπιά και ελπίδα; Η ταινία “Επιστροφή στην Τσάνγκα” ακολουθεί τις ζωές των μελών της ευρύτερης οικογένειας του Toreto από δύο χρονικά σημεία ανάμεσα στα οποία μεσολαβούν τριάντα χρόνια. Η ταινία αντλεί υλικό από περισσότερες από 6.000 ασπρόμαυρες φωτογραφίες και από εκατοντάδες ηχογραφήσεις, που δημιουργήθηκαν το 1980. Αυτές οι εικόνες, συνδυασμένες με σύγχρονο κινηματογραφικό υλικό, συνθέτουν ένα βαθιά προσωπικό πορτρέτο της οικογένειας σε ένα ταξίδι που κράτησε τρεις δεκαετίες, οι οποίες χαρακτηρίστηκαν από βίαιες αλλαγές.

16:15
Κρίσιμες Συναντήσεις: Η Ευρωπαϊκή Προσφυγική Κρίση
Σκηνοθεσία: Anna Knappe & Amir Jan. 19' (Finland)

Ο καταυλισμός είναι ένα μέρος όπου οι “mohajers” ζουν σε κατάσταση αναμονής. Οι “mohajers” είναι αιτούντες άσυλο, πρόσφυγες, και άλλοι μετανάστες/ριες σε επισφαλείς συνθήκες και οι καταυλισμοί τους είναι κέντρα υποδοχής, κέντρα κράτησης, και προσωρινά καταφύγια. Οι καταυλισμοί πολλές φορές βρίσκονται σε απομακρυσμένες περιοχές, ώστε να απομονώνουν αποτελεσματικά τα άτομα που ζουν εκεί. Είναι εγκαταστάσεις αποθήκευσης ανθρώπων, γεμάτες από αόρατους τοίχους και παράθυρα, ώστε να θυμίζουν στους ανθρώπους ότι μπορούν να κοιτάζουν τον κόσμο γύρω τους, αλλά δεν μπορούν να τον αγγίζουν.

16:15
Κρίσιμες Συναντήσεις: Η Ευρωπαϊκή Προσφυγική Κρίση
Σκηνοθεσία: Alexandra D’Onofrio. 54' (Ηνωμένο Βασίλειο, Ιταλία)

Ο Αλί, ο Μαχμούντ, και ο Μοχάμεντ είναι τρεις Αιγύπτιοι που ζούσαν στην Ιταλία χωρίς χαρτιά σχεδόν για μία δεκαετία. Ξαφνικά, χάρη σε μια αμνηστία, κατορθώνουν επιτέλους να νομιμοποιηθούν και το μέλλον τους μοιάζει γεμάτο δυνατότητες. Νιώθοντας την ανάγκη να επανανακαλύψουν τα όνειρα και τις ελπίδες τους, αποφασίζουν να ταξιδέψουν πίσω, στα μέρη όπου ξεκίνησαν, εκεί όπου άφησαν τις βάρκες που τους μετέφεραν ως εφήβους στην Ιταλία. Η ταινία τούς ακολουθεί πίσω στα εμβληματικά μέρη του παρελθόντος, όπου οι αναμνήσεις περιπλέκονται με τις φαντασιώσεις: τι θα μπορούσε να γίνει, τι θα μπορούσε να είχε συμβεί, τι πιθανότητες έχουν για μια καινούργια ζωή. Αυτό το συνεργατικό ντοκιμαντέρ συνοδεύεται από δημιουργικές διαδικασίες αφήγησης, όπως το θέατρο, η εξιστόρηση, η φωτογραφία και το συμμετοχικό animation.

18:00
Φοιτητικές Ταινίες
Σκηνοθεσία: Jip van Steenis. 26' (Ολλανδία)

Η ταινία ταξιδεύει τον/τη θεατή σε δύο γειτονικές κοιλάδες στη Βόρεια Αλβανία: την κοιλάδα του Θέθι και την κοιλάδα της Βαλμπόνα. Την τελευταία δεκαετία αυτές οι ιστορικά απομονωμένες περιοχές έχουν αναδειχθεί σε δημοφιλείς τουριστικούς προορισμούς. Η ταινία δείχνει πώς προσφέρονται στους/στις τουρίστες/τουρίστριες ως «ανεξερεύνητα» μέρη, στα οποία μπορεί κανείς να βρει «παρθένα» φύση και «εξωτικά» έθιμα. Όσοι εμπλέκονται επαγγελματικά στον τουρισμό κάνουν αναφορά σε έναν αρχαίο κώδικα εθιμικού νόμου, τον Κανούν, σύμφωνα με τον οποίο η φιλοξενία αποτελεί σημαντική επιταγή. Τι σημαίνει αυτός ο κώδικας για τους «οικοδεσπότες» στο πλαίσιο του συνεχώς αυξανόμενου τουρισμού και πώς επηρεάζει την τουριστική εμπειρία; Η ταινία δείχνει πως η φιλοξενία (mikpritja) όντως παίζει σημαντικό ρόλο στις συναντήσεις των ξένων τουριστών με τους ντόπιους οικοδεσπότες, αλλά ταυτόχρονα όμως είναι εμπορευματοποιημένη.

18:00
Φοιτητικές Ταινίες
Σκηνοθεσία: Simone Mestroni. 62' (Ιταλία)

Η καθημερινή βία και τα καλέσματα του μουεζίνη για προσευχή διαμορφώνουν την καθημερινή ζωή των κατοίκων του ινδικού Κασμίρ. Tραυματικές μνήμες από την κηδεία ενός αντάρτη, διαδηλώσεις κατά της ινδικής κατοχής, η ιστορία ενός μουτζαχεντίν ο οποίος ακρωτηριάστηκε· το πεπρωμένο των ανθρώπων μοιάζει να ταλαντώνεται ανάμεσα στην ελπίδα και τον θυμό, την αγάπη και το πένθος, την ποίηση και τη βαρβαρότητα. Κάθε σημαντική στιγμή στις ιστορίες των ανθρώπων, είτε πρόκειται για την πρώτη στρατιωτική καταστολή στην κοιλάδα είτε για την απόφαση να φύγουν για το Αφγανιστάν και να εκπαιδευτούν για να γίνουν αντάρτες, φαίνεται να συμβαίνει στο τζαμί αμέσως μετά την προσευχή. Σχεδόν τριάντα χρόνια έχουν περάσει από το ξέσπασμα του ένοπλου αγώνα και, παρά τον διάχυτο εκνευρισμό, το αμφιλεγόμενο όνειρο για την ανεξαρτησία του Κασμίρ, μαζί με τον εφιάλτη των συγκρούσεων, διατηρείται ζωντανό. Για άλλη μια φορά, μετά τις προσευχές της Παρασκευής, οι νεαροί κάτοικοι του Κασμίρ αντιμετωπίζουν τους Ινδούς στρατιώτες πετώντας πέτρες. Και, τελικά, ο φαύλος κύκλος της βίας, που τρέφεται με το αίμα των νέων μαρτύρων, συνεχίζει να αποτελεί μέρος της καθημερινότητας.

20:00
Πανόραμα
Σκηνοθεσία: Lee McKarkiel, Sam Liebmann. 74' (Ηνωμένο Βασίλειο, Βραζιλία)

Για τον Βίτο και την οικογένειά του, η επισφάλεια είναι η καθημερινή πραγματικότητα στην Rocinha. Κάποιες μέρες ακούγονται πυροβολισμοί γύρω από τις καλύβες που συνωστίζονται στο απότομο ορεινό τοπίο του Ρίο. Εκείνες τις μέρες, η οικογένεια κουλουριάζεται στο δάπεδο της μικροσκοπικής καλύβας, μέχρι οι πυροβολισμοί να σταματήσουν. Άλλες μέρες, ο Βίτο παρατηρεί την καλύβα, που αποτελεί σπίτι και καταφύγιο για την οικογένειά του, ώστε να καταλάβει αν οι εύθραυστοι τοίχοι θα κρατήσουν τη στέγη για μία ακόμα μέρα ή αν θα πέσει περισσότερη γη. Στην καρδιά αυτής της φαβέλας, στην οποία οι συγκρούσεις περισσεύουν, το προσωπικό στοιχείο είναι πολιτικό. Η επισφάλεια της καθημερινής ζωής αντικατοπτρίζεται στην επισφάλεια των κτηρίων της φαβέλας, η οποία κάθε μέρα μοιάζει έτοιμη να καταρρεύσει. Αλλά αυτή είναι η ζωή στην Rocinha, και όταν μία διαφορετικού τύπου τραγωδία χτυπά τον Βίτο, γινόμαστε μάρτυρες της επιμονής και της δύναμης αυτής της κοινότητας.

21:30
Πανόραμα
Σκηνοθεσία: Iris Zaki. 73' (Ηνωμένο Βασίλειο, Ισραήλ)

Η Τέκοα είναι μία μοντέρνα, χίπι αποικία Ισραηλινών στη Δυτική Όχθη και κανένας από τους αμφιλεγόμενους κατοίκους της δεν θέλει να μιλήσει με τα ΜΜΕ. Από τη στιγμή που η σκηνοθέτις της ταινίας, Iris Zaki, καταφτάνει από το Τελ Αβίβ στην αποικία, η ατμόσφαιρα είναι φανερά ηλεκτρισμένη. Η σκηνοθέτις στήνει ένα μικρό στούντιο στη μέση της πόλης και μένει εκεί για ένα μήνα, προκειμένου να γνωρίσει τους κατοίκους. Μία απλή παρέμβαση, που δημιουργεί μια περίπλοκη αλυσίδα αντιδράσεων από εκείνους που τελικά συμφωνούν να της μιλήσουν. Μία γυναίκα παραδέχεται στη μέση της συνέντευξης ότι είναι φασίστρια. Μία άλλη έχει επιζήσει από επίθεση με μαχαίρι – και έχει συγχωρέσει τον νεαρό Παλαιστίνιο δράστη. Η “Αναστάτωση” δημιουργήθηκε από την Iris Zaki ως κοινωνικό πείραμα που υπογραμμίζει τις αντιθέσεις και τις αντιφάσεις των αποίκων στον τρόπο με τον οποίο αυτοπροσδιορίζονται, κάνοντας κάτι πολύ σπάνιο: ανοίγοντας ενεργό διάλογο μαζί τους. Ένα εννοιολογικό τέχνασμα που τοποθετεί την ταινία της Zaki στο πεδίο μεταξύ καλλιτεχνικής πρακτικής και πολιτικού ακτιβισμού και που στοχεύει πέρα από την τυφλή κριτική.

Media

Το trailer του 9ου Φεστιβάλ Εθνογραφικού Κινηματογράφου της Αθήνας – Ethnofest

Παράλληλες εκδηλώσεις

Δείτε τις παράλληλες εκδηλώσεις του 9ου Φεστιβάλ Εθνογραφικού Κινηματογράφου της Αθήνας – Ethnofest εδώ:

9thEthnofest_Side_Events

21/11Τετάρτη
22/11Πέμπτη
10:00-12:00
Εκπαιδευτική προβολή (Κλειστή Προβολή)

Εκπαιδευτική προβολή σε φοιτητές με θέμα την Άυλη Πολιτιστική Κληρονομιά και τον Εθνογραφικό Κινηματογράφο.

13:00
Ο εθνογραφικός κινηματογράφος ως πολιτιστική κληρονομιά

Πάνελ παρουσιάσεων και συζήτησης για τη σχέση του εθνογραφικού κινηματογράφου με την έννοια της πολιτιστικής κληρονομιάς. Αφενός ο εθνογραφικός κινηματογράφος αποτελεί ένα μέσο καταγραφής και αναπαράστασης της πολιτιστικής κληρονομιάς, αφετέρου οι εθνογραφικές ταινίες αποτελούν οι ίδιες πολιτιστική κληρονομιά. Ομιλητές θα είναι εκπρόσωπος η Βίλλυ Φωτοπούλου, Διευθύντρια Νεότερης Πολιτιστικής Κληρονομιάς του Υπουργείου Πολιτισμού & Αθλητισμού, ο Πάρης Ποτηρόπουλος, ερευνητή του Κέντρου Ερεύνης της Ελληνικής Λαογραφίας της Ακαδημίας Αθηνών και ο Χρήστος Βαρβαντάκης, Υπεύθυνος Προγράμματος του Ethnofest.

Η συζήτηση θα πραγματοποιηθεί στην αίθουσα Εθνικής Ασφαλιστικής απέναντι από το ΑΣΤΟΡ, εντός Στοάς Κοραή. 

23/11Παρασκευή
09:00 - 13:30
Εκπαιδευτική Προβολή (κλειστή προβολή)

Εκπαιδευτική προβολή σε φοιτητές με θέμα την Άυλη Πολιτιστική Κληρονομιά και τον Εθνογραφικό Κινηματογράφο.

15:00
Masterclass «Ζωντανές Ιστορίες. Δημιουργική Εξιστόρηση σε Πρακτικές Συνεργατικής Εθνογραφίας» από την Alexandra D’Onofrio

Η Εθνογραφία είναι πρώτα απ’ όλα μία πρακτική εξιστόρησης και οι ανθρωπολόγοι συνοδεύουν όλο και περισσότερο την κοινωνική ανάλυση με τεχνικές αφήγησης και φόρμες δανεισμένες από τη λογοτεχνία και τις οπτικοακουστικές και επιτελεστικές τέχνες. Αλλά πέρα από το να μας προσφέρει ελκυστικούς τρόπους αναπαράστασης των ευρημάτων μας, οι διάφορες πρακτικές εξιστόρησης είναι πλέον πιο αποτελεσματικές κατά την έρευνα πεδίου, ενώ ενδείκνυνται για μια πιο συνεργατική εμπλοκή των συμμετεχόντων στην έρευνα. Παρουσιάζοντας πρακτικά παραδείγματα, το masterclass προσκαλεί τους/τις συμμετέχοντες να αναρωτηθούν: ποιες είναι οι πολιτικές και ηθικές προεκτάσεις της εξιστόρησης; Με ποιους τρόπους μπορούμε να εμπλέξουμε τους/τις συμμετέχοντες στην αναπαράσταση των ιστοριών τους; Πώς μπορούμε να συμπεριλάβουμε ό,τι δεν χωράει στην ιστορία; Υπάρχει τέλος στην ιστορία; 

*H Alexandra D’Onofrio (Granada Centre for Visual Anthropology) είναι οπτική ανθρωπολόγος και κινηματογραφίστρια. Η ταινία της «Ήταν Αύριο» («It was Tomorrow») θα προβληθεί στο 9ο Ethnofest.

24/11Σάββατο
11:00
Ανοιχτή συζήτηση: «Το Παρόν και το Μέλλον της Οπτικής Ανθρωπολογίας»

Ανοιχτή συζήτηση για «Το Παρόν και το Μέλλον της Οπτικής Ανθρωπολογίας» ανάμεσα στους Rupert Cox (Granada Centre for Visual Anthropology), Caterina Sartori (Royal Anthropological Institute Film Festival), Peter Biella (San Francisco State University), Leonard Kamerling (University of Alaska Museum), Mattijs van de Port (University of Amsterdam), Κωσταντίνο Αϊβαλιώτη (Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου), Χρήστο Βαρβαντάκη (Ethnofest), με τη συμμετοχή δημιουργών που οι ταινίες τους προβάλλονται στο φεστιβάλ αλλά και το κοινό.

*Η συζήτηση θα πραγματοποιηθεί στην αίθουσα Εθνικής Ασφαλιστικής, απέναντι από το ΑΣΤΟΡ, εντός της στοάς Κοραή.

14:00
Masterclass: «Ο Ήχος του Ουρανού που Σκίζεται: Τρία Εθνογραφικά Πειράματα στη Μετάφραση της Επιστήμης σε Τέχνη», από τον Dr Rupert Cox

To masterclass αναστοχάζεται πάνω σε τρια διεπιστημονικά συνεργατικά πρότζεκτ σχετικά με τον ήχο – το ένα στο αεροδρόμιο Ναρίτα στο Τόκιο και τα άλλα δύο στο νησί Οκινάουα στην Ιαπωνία – τα οποία συνδυάζουν πρακτικές και οπτικές την ανθρωπολογίας, της τέχνης και της επιστήμης, με σκοπό να πετύχουν αποτελέσματα που μπορούν να έχουν δημόσιο αντίκτυπο. Η σχέση ανάμεσα στο θόρυβο των αεροπλάνων, την υγεία και την καθημερινή ζωή αποτελεί σημείο έντονης διαπραγμάτευσης στην Ιαπωνία, καθώς τα ευρήματα των επιστημόνων του ήχου βασίζονται σε τεχνικά μοντέλα και όχι σε βαθύτερες εκτιμήσεις της καθημερινής εμπειρίας εκείνων που ζουν με το θόρυβο.

Το masterclass συζητά τη συνεισφορά αυτών των τριών πρότζεκτ σε καθιερωμένες αλλά και αναδυόμενες ιδέες σχετικά με τη συνεργατικότητα και την διεπιστημονικότητα, καθώς και στη σχέση μεταξύ ήχου, εικόνας και κειμένου. Αφορά στη σύλληψη, την διαδικασία δημιουργίας και την παρουσίαση αυτών των πρότζεκτ και κοιτά τους τρόπους με τους οποίους η εθνογραφική αξία τους προέκυψε από τη αξιοποίηση έργων από Ιάπωνες δημιουργούς ντοκιμαντέρ με σκοπό να μεταφράσουν δεδομένα της ακουστικής επιστήμης σε περιγραφικά και εντυπωσιακά πολυμέσα (ηχογραφήσεις και φιλμ). Τέλος, εξετάζει τι είδους οπτικές μπορεί να φέρει μία κοινωνική επιστήμη στη δυαδική σχέση τέχνης και επιστήμης.

25/11Κυριακή
11:00
Πάνελ συζητήσεων της Θεματικής Ενότητας «Κρίσιμες συναντήσεις: Η Ευρωπαϊκή προσφυγική κρίση» την οποία επιμελούνται η Κατερίνα Ροζάκου και η Ιφιγένεια Αναστασιάδη

Πάνελ συζητήσεων της Θεματικής Ενότητας «Κρίσιμες συναντήσεις: Η Ευρωπαϊκή προσφυγική κρίση» την οποία επιμελούνται η Κατερίνα Ροζάκου και η Ιφιγένεια Αναστασιάδη

Οι επιμελήτριες προσκαλούν τη σκηνοθέτιδα Alexandra d’Onofrio και τον ανθρωπολόγο Shahram Khosravi, σε μια συζήτηση γύρω από τη συνθήκη της παρανομίας και αορατότητας των μεταναστών/προσφύγων στη σύγχρονη Ευρώπη. Θα προβληθούν αποσπάσματα από επιλογή ταινιών της Θεματικής Ενότητας. 

Οι επιμελήτριες υποδέχονται τους συντελεστές από το Εργαστήριο  Kινηματογράφου της Μέλισσας (Δίκτυο Μεταναστριών στην Αθήνα), Dove Barbanel, Sakineh Hashemi, Brittany Nugent και Mahboubeh Tavakoli σε  μια συζήτηση για τον συνεργατικό κινηματογράφο.

Θα προηγηθεί η προβολή των ταινιών:

H Mahboubeh Ταΐζει την Αθήνα (Mahboubeh Tavakoli, Dove Barbanel, Daphné Humbert, Fridoon Joinda, Michael Chen, Liza Damaskino, Konstantinos Zirganos-Kazoleos, Erwin Zareie και Brittany Nugent) (Ελλάδα, 2018, 4′)

Η Mahboubeh είναι μια νεαρή Ιρανή που διέφυγε από τη χώρα της και βρέθηκε άστεγη στην πλατεία Βικτωρίας. Το φιλμ παρακολουθεί την Mahboubeh να μαγειρεύει συνταγές της μητέρας της και να μοιράζει φαγητό σε άστεγους στους δρόμους της Αθήνας.

Η Ιστορία της Gita (Εργαστήριο Κινηματογράφου της Μέλισσας, Brittany Nugent και Dove Barbanel) (Ελλάδα, 2018, 18′)

Η Ιστορία της Gita είναι μία συμμετοχική, βουβή ταινία η οποία γράφτηκε και σκηνοθετήθηκε στο πλαίσιο του Εργαστηρίου Κινηματογράφου της Μέλισσας. Η ταινία βασίζεται σε πραγματικά περιστατικά και κινηματογραφήθηκε στην Ομόνοια και στον Κολωνό, όπου παρακολουθούμε την Gita, μια μετανάστρια μαθήτρια, να πασχίζει να μάθει ελληνικά στο δημόσιο σχολείο της γειτονιάς.

*H εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στην Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων, στο Κτίριο Αεριοφυλάκιο 2, (ισόγειο Innovathens).

Χορηγοί