«Κάνοντας αυτή τη μικρή ταινία για τη Θάσο, δεν ζητήσαμε να περιγράψουμε το νησί. Προσπαθήσαμε να δώσουμε κάτι από τη μαγεία και την ψυχή του.» Μένοντας πιστός στη εθνογραφία που ο ίδιος είχε μόλις συστήσει με τον Μακεδονικό γάμο, ο Τάκης Κανελλόπουλος συνεχίζει με τη δεύτερη μικρού μήκους ταινία του τη χαρτογράφηση μιας άγνωστης Μακεδονίας μέσα στην οποία συνυπάρχουν το φολκλόρ με τον σχολιασμό του, η εντοπιότητα με την ακύρωσή της και ο μύθος με την αφήγησή του. Στη Θάσο, ψήγματα μιας νησιωτικής ρουτίνας γίνονται με τα λιτά μέσα μιας διάφανης ποιητικής παρατήρησης, μια αντι-πρόταση για την καρτ-ποστάλ μιας ολόκληρης χώρας ακριβώς την εποχή της πρώτης μεγάλης τουριστικής έκρηξης που γνώριζε η Ελλάδα τη δεκαετία του ’60. Ρυθμική, σε στιγμές ξέφρενη, έως και παγανιστική, δομημένη πάνω σε παραδοσιακά νησιώτικα τραγούδια, με έμφαση στην αναζήτηση μιας οικειότητας με το νησιωτικό «αίσθημα», με τον άνθρωπο και τη Φύση στο επίκεντρο, η Θάσος δεν προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Κέρδισε όμως ειδικό έπαινο στο Φεστιβάλ της Μόσχας, ανθολογήθηκε και σε ειδικές προβολές στη Θεσσαλονίκη και σε εμπορική διανομή στην Αθήνα, κερδίζοντας με τα χρόνια εξέχουσα θέση στην απόπειρα του Κανελλόπουλου για έναν μοντερνισμό που επαναδιαπραγματευεται με ρίσκο και πρωτοφανή αποφασιστικότητα την έννοια της «πατριδογνωσίας».
Τάκης Κανελλόπουλος
Γεννήθηκε το 1933 στη Θεσσαλονίκη και πέθανε το 1990 από καρδιακή προσβολή. Από τους πρώτους έλληνες σκηνοθέτες που έκαναν ταινίες στην Θεσσαλονίκη. Τιμήθηκε στο 7ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, το 1966, με αφορμή την ταινία Εκδρομή, για τη συμβολή του στην ανύψωση του ποιοτικού επιπέδου του Φεστιβάλ. Στην αντίστοιχη εκδήλωση του 1968 και με αφορμή την ταινία Παρένθεση βραβεύτηκε από την Ελληνική Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου για τη σκηνοθεσία του, ενώ η ίδια η ταινία αναγνωρίστηκε ως η Καλύτερη Καλλιτεχνική της χρονιάς από κοινού με τα Κορίτσια στον ήλιο του Βασίλη Γεωργιάδη. Η φιλμογραφία του περιλαμβάνει τρεις μικρού μήκους ταινίες και εφτά μεγάλου μήκους.