Σπάτα, το Στιφάδο του Αγίου Πέτρου

Η ταινία περιγράφει το έθιμο που ονομάζεται «Το στιφάδο του Άγιου Πέτρου» και γιορτάζεται στα Σπάτα κατά την εορτή Πέτρου και Παύλου. Τη χρονιά που γυρίστηκε η ταινία, το 1978, η τέλεση του εθίμου απέκτησε έντονο κοινωνικο-πολιτικό περιεχόμενο. Συνδέθηκε με το κίνημα διαμαρτυρίας των κατοίκων κατά της απόφασης της κυβέρνησης να μεταφέρει το αεροδρόμιο στα Σπάτα. Εκτός από την περιγραφή του εθίμου, η ταινία αποκαλύπτει δύο ακόμα σημαντικά σημεία. Το πρώτο είναι ότι, όπως υποστηρίζει και η ανθρωπολογία, τα έθιμα δεν είναι απλές επιβιώσεις αρχαίων θεσμών αλλά μετασχηματίζονται συνεχώς, αποτελώντας ένα τελεστικό πλαίσιο, μέσα στο οποίο εγγράφονται ως περιεχόμενο τα κοινωνικά προβλήματα της εποχής. Το δεύτερο είναι ότι τα εκάστοτε κινήματα διαμαρτυρίας και αντίστασης εκφράζονται μέσα από υφιστάμενους κοινωνικούς συμβολισμούς αλλάζοντας το περιεχόμενό τους.

Αλίντα Δημητρίου

Η Αλίντα Δημητρίου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1933 και σπούδασε Σκηνοθεσία στη Σχολή Σταυράκου. Παράλληλα με τη διοργάνωση κινηματογραφικών προβολών κατά την περίοδο 1970-1975, συμμετείχε σε σεμινάρια για την ταινία μικρού μήκους, και έγραψε και μετέφρασε άρθρα σε κινηματογραφικά περιοδικά. Είναι συγγραφέας του βιβλίου Φιλμογραφία ταινιών μικρού μήκους (1939-1979), ενώ το 1992 εξέδωσε το Λεξικό ταινιών μικρού μήκους. Σκηνοθέτησε πάνω από 50 ντοκιμαντέρ. Το 2008 απέσπασε το Βραβείο Κοινού στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ στη Θεσσαλονίκη για το ντοκιμαντέρ «Πουλιά στο Βάλτο». Η τριλογία της, «Πουλιά στο βάλτο», «Η Ζωή στους Βράχους» και «Τα Κορίτσια της Βροχής», που αγαπήθηκε ιδιαίτερα από το κοινό του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, ανέδειξε μέσα από μαρτυρίες και ντοκουμέντα την αγωνιστικότητα και τη δύναμη της γυναικείας ψυχής.