“Φτιαγμένη για τη Διεθνή Έκθεση της Νέας Υόρκης το 1939, η ταινία Spare Time αποτελεί ένα ανεπανάληπτο πορτρέτο της προπολεμικής εργατικής τάξης και πρώιμη εκδήλωση της ιδιοφυίας του Humphrey Jennings. Αντίθετα με πολλές από τις ταινίες της σχολής του Grierson, το Spare Time δεν αναλύει διεξοδικά κοινωνικά, οικονομικά και βιομηχανικά προβλήματα. Όπως έχει υποστηρίξει ο ιστορικός David Mellor, η ταινία προσφέρει την πιο δυναμική συγκέντρωση ποπ εικονογραφίας σε ένα μόνο έργο Βρετανού καλλιτέχνη, τακτική που επαναλήφθηκε μόνο από τον Tom Phillips και την εμφάνιση του Ανεξάρτητου Κυκλώματος (Independent Group) τη δεκαετία του ’50. Καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του, ο Jennings δούλευε σταθερά για τη δημιουργία ενός λογοτεχνικού τόμου με τον τίτλο Pandemonium, έναν θησαυρό ανθρώπινων αποκρίσεων στην εισαγωγή των μηχανών στην βιομηχανική επανάσταση. Η ταινία Spare Time λειτουργεί με παρόμοιο τρόπο, σαν ένας κινηματογραφικός κατάλογος που καταγράφει τα καπρίτσια και τα πάρεργα της μεσοπολεμικής Βρετανίας.”
Σκοτ Άντονι
Humphrey Jennings
O Humphrey Jennings γεννήθηκε το 1907 και εργάστηκε όχι μόνο ως κινηματογραφιστής αλλά και ως φωτογράφος, κριτικός λογοτεχνίας, σκηνογράφος θεάτρου, ποιητής, ζωγράφος και θεωρητικός σύγχρονης τέχνης.
Κατά τη διάρκεια των σπουδών του στο Cambridge, σχεδίασε σκηνικά για τις πρώτες βρετανικές θεατρικές παραγωγές των έργων A Soldier’s Tale του Stravinsky και King David του Honegger, ενώ ήταν ιδρυτής και αρχισυντάκτης του περιοδικού Experiment μαζί με τον Willian Empson και τον Jacob Bronowski. Το 1936 θεωρούνταν ήδη εξέχων Μοντερνιστής και οργάνωσε τη Διεθνή Έκθεση Σουρεαλιστών στο Λονδίνο, μαζί με τους Herbert Read, Ronald Penrose και André Breton.
Ο Jennings συμμετείχε στην Κινηματογραφική Μονάδα GPO από το 1934. Οι πρώτες του ταινίες, όπως κι εκείνες του Alberto Cavalcanti (με τον οποίο συνεργαζόταν συχνά), προβλημάτισαν τους ρεαλιστές του κινήματος λόγω των πειραματικών τους στοιχείων. Ωστόσο, ο κινηματογραφικός κριτικός και σκηνοθέτης Lidsay Anderson το 1954 περιέγραψε τον Jennings ως «τον μόνο πραγματικό ποιητή που έβγαλε ποτέ ο βρετανικός κινηματογράφος»