Όταν κάποιος παρακολουθήσει το Forest of Blisss για πρώτη φορά, πιθανότατα θα συναντήσει κάτι που έχει περιγραφεί ως μια έκπληξη για τις αισθήσεις και το νου. Η ταινία αυτή, που απεικονίζει μια μέρα στη ζωή της πόλης Varanasi, με επίκεντρο την ιεροτελεστία και την θρησκεία, παρέχει μια συναισθητική εμπειρία θέασης, που αποτελείται από πλάνα και ήχους της πόλης – αλλά δίχως διαλόγους, σχολιασμό ή αφήγηση κάθε είδους. Καμία άλλη ταινία στον σύγχρονο ανθρωπολογικό κόσμο έχει δημιουργήσει την ίδια απήχηση και συζήτηση όσο το Forest of Bliss. Η ανταπόκριση της εποχής ήταν τεράστια – η ακαδημαϊκή συζήτηση έχει ευρέως αναζωογονήσει τον τομέα της οπτικής ανθρωπολογίας και η ίδια η ταινία είναι ουσιαστικά μία παραδειγματική αλλαγή στον εθνογραφικό κινηματογράφο και έχει εμπνεύσει πολλούς σκηνοθέτες, η δουλειά των οποίων διατρέχει διάφορα είδη και τομείς. Έχουν περάσει τριάντα χρόνια από το αριστούργημα του Gardner και πιστεύουμε ότι η ταινία δεν έχει χάσει τίποτα από την αισθητική της μεγαλοφυΐα ή την πνευματική της ρώμη. Αντίθετα, βλέποντας την δουλειά του υπό το φως της μεγάλης και ουσιαστικής επαγγελματικής μας εμπειρίας στο εθνογραφικό σινεμά, θεωρούμε ότι μόνο τώρα μπορούμε σωστά να αξιολογήσουμε και να αναγνωρίσουμε την τεράστια επιρροή που η ταινία είχε στην ιστορία του εθνογραφικού κινηματογράφου, την θεωρία της οπτικής ανθρωπολογίας και το ντοκιμαντέρ γενικότερα.
Robert Gardner
Ο Robert Gardner ήταν διευθυντής του Film Study Center του πανεπιστημίου Χάρβαρντ από το 1957 ως το 1997. Είναι ένα από τους πιο αναγνωρισμένους διεθνώς σκηνοθέτες και συγγραφείς, η δουλειά του οποίου θεωρείται καθοριστική και βασική για τον μη-μυθοπλαστικό κινηματογράφο. Μερικές από τις πιο γνωστές του ταινίες είναι τα: “The Hunters” (1957), “Dead Birds” (1963), “Rivers of Sand” (1974) and “Forest of Bliss” (1985).