Καλύπτοντας το σύνολο των διαδικασιών διαμόρφωσης και κατασκευής των βιομηχανικών υποδομών παραγωγής αλουμινίου στα Άσπρα Σπίτια της Βοιωτίας το 1960 και καταγράφοντας όλα τα στάδια από την εξόρυξη βωξίτη μέχρι και την τελική παραγωγή αλουμινίου, ο Ρούσσος Κούνδουρος παραδίδει με το Αλουμίνιον της Ελλάδος ένα από τα πρώτα βιομηχανικά ντοκιμαντέρ, εξέχον δείγμα της επιστημονικής προσήλωσής του πάνω στην αποτύπωση της μεταμόρφωσης της ελληνικής υπαίθρου. Χωρίς voice over, αλλά με οδηγό την ηλεκτρονική μουσική υπόκρουση που αγγίζει τις παρυφές της avant-garde, ο Ρούσσος Κούνδουρος δεν δημιουργεί μόνο μια φρενήρη αλληλουχία ανάμεσα στο πριν και το μετά μιας τεχνικής διαδικασίας παραγωγής. Σε πλήρη συμφωνία με το κινηματογραφικό του όραμα και σχεδόν σε αντίθεση με την διαφημιστική ανάθεση της ταινίας από την εταιρεία «Αλουμίνιον της Ελλάδας», ο Κούνδουρος δοκιμάζει την αντοχή της ποιητικής της εικόνας πάνω σε κάτι εκ των πραγμάτων πεζό όπως ένα εργοστάσιο αλουμινίου, ανακαλύπτοντας ομορφιά, ιερότητα, ρυθμό, ένταση, αλλά και ελαφρά μελαγχολία σε μια διαδικασία προόδου που χαρτογραφεί εκ νέου τοπία και ανθρώπινες ζωές.
Ρούσσος Κούνδουρος
Ο Ρούσσος Κούνδουρος γεννήθηκε το 1923 στον Άγιο Νικόλαο Κρήτης και ήταν γιατρός και κινηματογραφιστής. Στα μέσα της δεκαετίας του 1950 ίδρυσε το Ινστιτούτο Μορφωτικού και Επιστημονικού Κινηματογράφου, με κύριο στόχο την παραγωγή επιστημονικών ταινιών τεκμηρίωσης. Το 1958, σχηματίστηκε μια ομάδα από τον ίδιο, καθώς και τους Ροβήρο Μανθούλη, Φώτη Μεσθεναίο, Γιάννη Μπακογιαννόπουλο και Ηρακλή Παπαδάκη με σκοπό την προώθηση, διάδοση και ανάπτυξη του ντοκιμαντέρ. Το 1961 ανέλαβε ως ειδικός σύμβουλος στον τομέα του κινηματογράφου στο Υπουργείο Προεδρίας της Κυβέρνησης της Ελλάδας, οργανώνοντας την τότε «Υπηρεσία Κινηματογραφικών Επικαίρων και Ντοκιμαντέρ» της οποίας η λειτουργία διεκόπει το 1967 από το πραξικόπημα των συνταγματαρχών. Δημιούργησε για λογαριασμό κρατικών φορέων ένα πλήθος ταινιών μικρού μήκους με θέματα που αφορούν την καθημερινή ζωή, τον τουρισμό και την εκπαίδευση. Στο 1ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης του απονεμήθηκε τιμητικό βραβείο για την προσφορά του στην τέχνη του Ντοκιμαντέρ. Οι θεματικές των έργων του καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα θεμάτων: από λαογραφία και την εθνογραφία μέχρι την ιατρική και τεχνολογία. Η ταινία του Αλουμίνιον της Ελλάδος (1965) αποτελεί δείγμα βιομηχανικού ντοκιμαντέρ υψηλής αισθητικής μέσω του οποίου καταγράφονται τα στάδια εξόρυξης του βωξίτη και παραγωγής αλουμινίου στην Ελλάδα. Έφυγε από τη ζωή τον Μάρτιο του 1990.