Μαριούπολη

Η πόλη της Μαριούπολης είναι στην Θάλασσα Αζόφ. H πλειοψηφία των κατοίκων, περίπου μισό εκατομμύριο σύμφωνα με την τελευταία μέτρηση, δουλεύουν στο εργοστάσιο χάλυβα και ψαρεύουν, για ψυχαγωγία ή φαγητό, ανάμεσα στις βάρδιές τους. Η σιδηροδρομική γέφυρα ανατινάχθηκε πρόσφατα – αυτή είναι, εξάλλου, μία περίοδος πολέμου. Πιο συγκεκριμένα, και σύμφωνα με Ουκρανούς επίσημους και εκπροσώπους των πρόσφατα εδραιωμένων φιλορωσικών δημοκρατικών στην Ανατολική Ουκρανία, θα έπρεπε να υπάρχει ανακωχή peremirja’, δηλαδή ενδιάμεση ειρήνη. Καθώς οι βόμβες πέφτουν στα προάστια της Μαριούπολης και οπλομαχίες ακούγονται δυνατότερα απ’ ό, τι οι καμπάνες της εκκλησίας, νιώθεις ότι αυτό που έρχεται στην πόλη είναι ο πόλεμος. Πρόβες για ένα ελληνικό θεατρικό έργο πραγματοποιούνται στο Πνευματικό Κέντρο. Λιοντάρια, λάμα και αγελάδες επιδεικνύονται σε έναν ζωολογικό κήπο που υπολειτουργεί. Μία παραστρατιωτική ομάδα που έχει καταλάβει τη βιβλιοθήκη, μάχεται τον εχθρό που έχει εγκατασταθεί σε ένα σχολείο μερικές εκατοντάδες μέτρα μακριά. Χορευτές, στρατιώτες και εργάτες φτιάχνουν τα παπούτσια τους στον παπουτσή Sevelijus, που έχει το μαγαζί του ακριβώς στο κέντρο της πόλης.

Mantas Kvedaravicius

Ο Mantas Kvedaravicius διδάσκει Οπτικό Πολιτισμό και Κριτική Θεωρία στο Πανεπιστήμιο Vilnius και δουλεύει ένα μακροπρόθεσμό κινηματογραφικό πρότζεκτ στην Αθήνα, την Κωνσταντινούπολη και την Οδησσό. Έχει διδακτορικό από το Πανεπιστήμιο του Cambridge και τα ενδιαφέροντά του περιλαμβάνουν την απουσία, την υλικότητα και το σώμα στους στην επιτελεστική και πολιτική τους εκδήλωση. Το τελευταίο του πρότζεκτ επικεντρώθηκε στις εξαφανίσεις και τα όνειρα στη Τσετσενία και κατέληξε το βραβευμένο documentary essay “”Barzakh””.